Overpeinzingen

Februari

2010-02-21T08:45:00.000-08:00

Blijkbaar is het alweer een maand geleden dat ik nog geblogd heb en verslag heb uitgebracht van mijn belevenissen hier in Bristol.
De afgelopen maand heb ik welgeteld nihil citytrips gedaan. Dat is jammer, maar momenteel is het even zoeken naar een balans tussen een sociaal leven en de berg werk.

Als ik zo eerlijk mag zijn moet ik bekennen dat het vakantiegevoel een beetje over is.
In een stad wonen (of er toch een jaar verblijven) is nu eenmaal anders dan er een plezierreisje naar maken. Engeland is een vreemd land, een land van contrasten. De inschrijvingsgelden zijn zeer hoog. Op dat onderwerp kwam het eergisteren tijdens een avondje uit met mijn buurmeisje van Singapore. Ze betaalt zo maar eventjes £13000 aan jaarlijks inschrijvingsgeld. Voor onze continentale vrienden: dit is ongeveer €15000. Het betreft hier nu wel een een internationale studente, maar toch: ik schrok me een hoedje, of de pleuris zoals onze noordeburen zouden zeggen.Wanneer ik te horen krijg dat het inschrijvingsgeld voor private/public/independent schools grosso modo £5000 per jaar bedraagt, idem dito. Het is nu eenmaal een feit: de tegenstelling tussen arm en rijk is groot.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat bijna alle Britse studenten een studentenlening nemen. John wist me te vertellen dat wanneer zijn broer afstudeerde hij een lening had openstaan met £15000 aan schulden, vreemd land ... . Als je dan ter vergelijking even een blik werpt op de arme knakkers/drugsverslaafden/daklozen die dagelijks hun stapeltje 'Big Issues' proberen verkocht te krijgen, groot contrast.
Toen ik op Valentijnsdag werd uitgenodigd om mee te gaan lunchen in het Marriot Hotel was ik natuurlijk zeer vereerd, en des te enthousiaster toen ik te horen kreeg dat alles voor mij betaald werd. Het was allemaal nogal duur. Acht pond voor wat toastjes met garnalen en chips vind ik wat te veel. Maar toen we in de eetzaal kwamen duizelde het mij helemaal. Al die overvloedigheid, ik zal een beetje te Vlaams zijn, te gewoon. Van posh gesproken. Er is hier een Indisch restaurant in Clifton geheten 'Posh Spice'. Verder is dit niet echt relevant, maar het was toch een fotootje waard.
Bon, toen ik terug kwam van die lunch - ik moest me een beetje opmaken want ik was in het gezelschap van Japanners waarvan een meisje speciaal in kimono was gekomen (het duurt blijkbaar 2 uur omdat aan te krijgen en mijn japanse flatgenoot geeft hier les in) - was ik blij om dit 'bourgeois juk' af te leggen. Ik voel me nu eenmaal niet echt op mijn gemak als ik er uit zie als iemand die geldbiljetten gebruikt als toilet papier, even voor de duidelijkheid: ik doe dat namelijk niet.

Na een tijdje maak je een balans op. Is Engeland een land waar ik echt zou willen wonen? Ik heb er toch zo mijn twijfels bij. Toen ik vorig jaar van mijn plannen meedeelde aan een flatfgenoot was het eerste wat die zei "Neen niet Engeland! Lelijke meisjes en slecht bier!" In deze eenvoudige uitlating zat eigenlijk veel waarheid vervat. Ik moet het toegeven, ik voel met niet bepaald aangetrokken tot het doornsee Engelse meisje en over het doorsnee Engels bier zwijg ik maar beter. In feite zou ik eens wat foto's moeten posten van een gemiddelde zaterdagavond, beelden zeggen meer dan woorden, maar een vergelijking met de Apocalyps is nooit ver af:
-rijen taxi's met nog vele langere rijen meisjes die te dronken zijn om op eigen benen (letterlijk dan) thuis te geraken, meestal halfnaakt en buiten vriestemperaturen.Het is maar een manier om te besparen aan de vestiare.
-agressieve jongemannen die hun hormonen en vechtlust soms moeilijk kunnen bedwingen: zo heb ik eenmaal na een avondje uit een jongeman met een bloedend hoofd op straat zien liggen, omsingeld door 15 politieagenten. Vrijdagavond heb ik dan weer een staaltje domheid mogen gadeslaan: het moment dat er een policevan (ja u leest het goed, een gevangenis op wieltjes) passeerde was blijkbaar het ideale moment om een soortgenoot in elkaar beginnen motten. De politie heeft wijselijk ingegrepen.
-niet alleen rijen meisjes wachtende voor een taxi, maar ook horden huilende meisjes met als gevolg daarvan uitgelopen make-up.
-zaterdagavond is ook het uitgelezen moment om de verschillende stadia van voedsel te bestuderen.
1. voor het verteerd wordt: lange aanschuifrijen voor kebabs, burgers, chips and cheese, ...
2. er na: geen verdere uitleg
3. de dag erna. Blijkbaar zijn de trappen van het bruggetje hier vlakbij een favoriete plaats voor ... zie stap 2.
- een meer internationaal verschijnensel: de wereld is uw urinoir.
-nog even terugkomen op de meisjes: het is geen zicht, en ik zal hier voor als bewijsmateriaal foto's posten.

Ondanks alles koester ik nog steeds de droom om in het buitenland te werken, waar daar heb ik nog geen idee van. Maar ik realiseer me dat het allemaal niet evident is en geduld en een beetje toewijding is vereist. We zien wel.

Op vlak van citytrips is het nogal magertjes geweest zoals eerder vermeld. Maar het plan om naar Barcelona te gaan begint vorm te krijgen, na enkele maanden in de diepvries gezeten te hebben (het was nu eenmaal winter). We zouden gaan ergens half April, ik kijk er naar uit!
Ik ga het voorlopig hier bij laten, want mijn creativiteit laat het vandaag een beetje afweten ...

Cheers!

The snow is dancing

2010-01-13T05:31:00.000-08:00

Ik had mezelf voorgenomen om mijn blog niet te vervuilen met academische zaken. Maar ik moet het toch even melden: ik ben opgelucht en trots. Na maanden van een academisch zelfvertrouwen dat sneller achteruit ging dan dat poolkappen kunnen smelten is er eindelijk een lichtpunt. Vandaag kreeg ik mijn essay terug en het resultaat was 68. Het eerste deel van mijn project leverde een 64 op.
Met de titel van deze blog verwijs ik niet alleen naar de meteorologische omstandigheden hier in Bristol (inderdaad, in weerzin van mijn vorige blog moet ik toegeven dat ik van het aanzicht van de dwarrelende sneeuw en een ondergesneeuwd Music Department heb genoten), ik verwijs ook naar een van de composities van Claude Debussy. Het project waar ik nu meer dan drie maanden aan gezwoegd heb heeft gisteren bijna zijn definitieve vorm gekregen. Of het wetenschappelijk relevant is kan mij niet zoveel bommen. Of er ook maar één vernieuwende idee instaat sluit ik bijna volledig uit en de graad van interessantheid is allicht lager dan het niveau van FC De Kampioenenmoppen. Ter compensatie kan ik zeggen dat het 23 bladzijdes papier zijn met eventuele onderlinge samenhang en een doelgerichtheid, dat volstaat voor mij.

Ik maak er vandaag inderdaad een sadistisch spel van om mijn lezers te vervelen met academische bla bla. De laatste Issues in 20th Century Music vandaag was best boeiend, deze was namelijk getiteld 'Bristol Sound'. Er is inderdaad een Bristol Sound en die ben ik onmiddelijk gaan verkennen door middel van bargain hunting. Het was in de goeie traditie van het 'digging in the crates' dat ik mijn slag geslagen heb. Na een beetje de Skandinavische dance/electronica/ambient verkend te hebben (Royksopp, Bjorn Torske, Lindstrom, Sigur Ros, Erlend Oye, The Knife) is het nu tijd om de locale scene te verkennen, met name triphop. Veel van gehoord maar nog nooit gehoord.Wel nu heb ik het eindelijk ontdekt (Massive Attack, Portishead, Roni Size, Tricky) en ik moet zeggen dat ik het ten zeerste weet te waarderen. Na jaren van blootstelling aan eentonig rockgedreun met de volledige hegemonie van de elektische gitaar was het tijd voor verandering.

Een feit dat mij toch wel opviel is dat naast de aanwezigheid van de Franse, Duitse, Amerikaanse, Skandinavische, Cubaanse, ... de Vlaamse muziek ook vertegenwoordigd is in de locale cd-winkels. Misschien heeft mijn verbazing te maken met het lage zelfbeeld van de Vlaming, waarover verderop nog een meer. Zo gesteld kan 'Vlaams' misschien een vreemde connotatie krijgen. Om het duidelijk te stellen : ik heb het niet over lokaal gerichte muziek met Vlaamsche teksten. Wat ik hier wel al ben tegengekomen: Hooverphonic, Deus en Ozark Henry. Toch geen slechte selectie aan 'Vlaamse' muziek als je weet dat er in dezelfde regionen een waas van slechte smaak hangt. Het is niet moeilijk dat wij geen zelfvertrouwen hebben op muzikaal vlak wanneer je veronderstelt dat figuren en formaties als Bart Peeters, Willy Sommers, de Kreuners, Laura Lynn, Eddy Wally en Clouseau (om er maar een paar te noemen) het Vlaamse landschap kleuren. De laatste is nog het meest ergerlijk, want deze neemt zich zelf dan ook nog eens serieus en doet zich dan ook voor als het uithangbord voor Vlaamse (zelfs Belgische) muziek . Aan alle Clouseau-fans: Schaam u, een concerthal is geen plaats voor afgezaagd sentiment. Het is nu wel welletjes geweest. Er zijn genoeg collectieve tranen gevloeid bij 'Ik wil niet dat je weggaat', 'Anne' en 'Afscheid van een vriend' tezamen om weer maar eens een Tsunami ter veroorzaken. Leren mensen dan nooit...

Voor de rest niet veel nieuws. Het plan voor de komende dagen is reeds eerder vermeld:
vrijwillige eenzame opsluiting in een kleine kamer in de dwingende aanwezigheid van stapels informatief papier om deze dan via een ingewikkelde procudure uiteindelijk te reproduceren op ander papier in een grotere kamer in de aanwezigheid van lotgenoten. Duimen maar!

Cheers!

Back in town

2010-01-12T04:48:00.000-08:00

Inderdaad, ik ben terug in Bristol.
De aankomst was vreemd, vooral de sneeuw. Ik moet toegeven dat
ik niet van sneeuw houd, zeker niet wanneer je zo'n gigantische sneeuwbal op je ziet afkomen ...
Zelf ben ik nog niet uitgegleden over het ijs maar ik heb er wel naar staan kijken en dan maar zo vriendelijk geweest om het slachtoffer recht te helpen.
Voor de eerste keer in mijn leven heb ik een verjaardagsfeestje georganiseerd voor een 50,60,70(?) mensen. Een gevolg van organisator zijn is dat je alles in de hand moet houden en nuchter moet blijven, constant de controlefreak wezen. En ik weet ook nooit wat te doen als er ineens een willekeurig samengesteld koortje verjaardagsodes begint te zingen. En als je cadeautjes dan ook nog eens gestolen worden (of beter gezegd opgegeten worden) ... Maar blijkbaar was het een heel goed feestje als ik al de positieve commentaren achteraf mag geloven. En dat was het belangrijkste, als iedereen zich maar geamuseerd heeft.
Gisteren heb ik ondanks het ziek zijn, moe zijn, project/examen-gestresseerd, ... kunnen genieten van de muziek en de mensen in mbargo. Onderweg naar huis hebben we nog een 'grappige' ervaring gehad. We zijn namelijk getuigen geweest van een auto-accident. Nietsvermoedend liepen we downhill Parkstreet toen we ineens een auto vlak tegen paal zagen rijden. Alle inzittenden leefden nog, maar ik denk dat we getuigen waren van irresponsible driving, zeker géén Bob. Toen de bestuurders uitstapten begonnen ze opeens te hard lachen, het was blijkbaar een grappige situatie. Nuja, voor ons als toeschouwers wel, want ja hoe lomp kan je zijn, maar de dag er na zal het voor hen misschien iets minder grappig zijn ...Tot zo ver de gevolgen van alcohol.
Verder niet veel nieuws want het is een periode van toewijding aan datgene dat ons effectief een diploma gaat bezorgen. Het baart me zorgen, maar dat zal normaal zijn. Alles gaat traag en ik kan mij maar niet afsluiten van het sociale leven. Maar vanaf vandaag zal het geschieden. Ik trek mij terug in mijn monastieke cel en zal een sober leven leiden, en dat voor toch wel de volle 6 dagen. Daarna kan het 'normale' leventje weer zijn gangetje gaan.

Cheers!

Dublin

2009-12-06T08:56:00.000-08:00

Dublin was fantastisch! Van slapen is er niet veel in huis gekomen.
Ik ben maar ineens tot 3 uur op gebleven om naar de vlieghaven te vertrekken.
Toen we in Dublin aanwamen was ik dus al 24 uur wakker. Dan heb ik - inderdaad ja - Irish breakfast genuttigd. Irish breakfast is een uniek gerecht: spek, eieren, bonen, een worst, toast en koffie (...) dus moest ik dat als Brit toch eens proeven.
Daar hadden we dan al onmiddelijk een gesprek met echte Dublinners: klagen over het weer, de global warming, en de Polen, ...
Dat van die Polen konden we later op de avond ontdekken: talloze Poolse winkeltjes met heerlijke typische Poolse gerechten: Poolse spaghetti, Poolse noedels, Poolse melk, maar ... ook poolse worst en vodka natuurlijk, Na zdrowie! zouek zo zeggen! Daarna zijn we maar gaan slapen. En na toch een beetje geslapen te hebben zijn we nog een medereizeiger gaan ophalen. Na een beetje te genieten van de kerstmarkt, de sfeer, ... zijn we maar op speurtocht gegaan naar een betaalbare eetgelegenheid. Niet dus (wat dat betaalbaar betreft). We zijn binnengelokt in een Iers restaurant vol Italianen, Spanjaarden, Noren en ... 't wilt toch weer lukken: Hollanders. Ik had er al herkent, maar was pas zeker toen ze alle vijf Heinikens bestelde. Ge ziet het, ze staan echt open voor andere culturen hé. En dan tot overmaat van ramp moest we er tijdens het eten ook nog naast zitten, ach ja. En dan kwam de muziek, niet slecht, maar er was niets Iers aan. Daarna zijn we maar gaan slapen want allen waren we nogal moe.
De volgende morgen konden we aan de ontbijttafel kennis maken met twee Italiaanse meisjes en een Oostenrijkse waar we dan diezelfde avond me gingen uitgaan. Het plan was om de brouwerij van Guinness te bezoeken maar die 11 euro was er wa teveel aan. We hebben dan maar voor het ruime sop gekozen (na even de bilbiotheek van het Trinity College te bewonderen). De baai was volgens mij meer de moeite waard dan de brouwerij. De zeelucht heeft ons goed gedaan, mij allezins. Wegens ondervoeding de vorige dagen heb'k daar maar snel ergens een tweede Iers onbijt naar binnen gewerkt (spek, eieren en worst).
Ik had nooit gedacht dat vogels zo agressief konden zijn. Inderdaad we zijn voor de een of andere mysterieuze reden populair bij de volgens (etenswaren kunnen er voor iets tussen zitten) zodat ze ons wouden aanvallen. Creepy! Als ge nog eens naar 'The Birds' kijkt, het is creepy!
Dan was het weer tijd voor een dutje, maar eerst nog een wandelingetje door de stad. Het moet gezegd: Dublin heeft een zeer rijke muzikale cultuur. Om de 25 meter is er wel iemand die muziek staat de spelen. We kozen dan maar even om te staan luisteren naar iets wat ge zou kunnen omschrijven als gypsy-funk met zuid-amerikaanse invloeden, nice! De algemene indruk die ge krijgt in Dublin: alles door elkaar, alles gemixed en ik vind niets prachtiger. Ik denk dat het eigen is aan (grotere) steden: veel kleur, veel muziek, alles door elkaar, ne mooie culturele mix en nog nooit heb'k dat zo mooi gevonden. Natuurlijk hebt ge nog wel de traditionele gebruiken zoals daar zijn: Guinness... Na ons dutje gingen we
Dublin by night eens verkennen met onze nieuwe vriendjes. We zijn dan in een Ierse Pub beland (deze keer niet zo toeristisch) waar ik dan toch een een Guinness geprobeerd heb. De prijzen waar weer lekker Dublins: Vodka with Coke for ONLY €5,50!! Ge ziet het, een waarlijk paradijs. En mijn Guinness was ONLY €4,60. Allen daarheen dus. (...)
Aldaar hebben we natuurlijk weer verder vebroederd. Een gezelschap van Franse Ieren (of Ierse Fransmannen ?), een Caraïbische Ier, een Belgische Ier (franstalig), etc. ... inderdaad, alles is gemixed.
Dan was het weer tijd om huiswaarts te keren en hebben we met onze nieuwe vriendjes maar Facebook-adressen uitgewisseld. Na een ongemakkelijk hazeslaapje op de zetel - de Ieren die in de jeugdherberg woonden wouden hun feesje blijven voortbouwen en dat tot 5 uur in de morgen, al liederen zingend en drinkend - was het tijd om naar huis (Bristol) te keren.
Volgende bestemming: Barcelona!

Cheers!